Goud in Beweging is ontstaan vanuit mijn eigen leven.
Uit de momenten waarin ik ergens doorheen ben gegaan
én uit de lagen waarin ik zelf nog steeds beweeg.

Op jonge leeftijd kreeg ik te maken met de ziekte van Hodgkin.
Een ervaring die mijn kijk op de wereld diep heeft veranderd.
Waar anderen doorgingen met leven,
bleef ik achter met vragen, verdriet en boosheid.
Lange tijd was er weinig verbinding met mijn lijf.
Overleven vroeg toen iets anders dan voelen.

Die periode werkt nog altijd door.
Niet als iets afgeronds, maar als iets wat zich blijft ontvouwen.

Gaandeweg kwam er beweging.
Langzaam, niet rechtlijnig, niet afgerond.
Dankbaarheid voor het leven zelf.
Voor het moeder worden van twee kinderen.
En later ook het afscheid nemen van het gezin
zoals ik dat ooit voor ogen had.

Dat afscheid raakte opnieuw lagen aan.
Rouw, verantwoordelijkheid
en de vraag hoe je heel kunt blijven
terwijl het leven verandert.
Voor jezelf en voor je kinderen.

Tot op de dag van vandaag ben ik onderweg.
Ik bouw verder aan de verbinding met mijn lijf
en word zelf begeleid in mijn proces van bewustwording.
Mijn bewustzijn reikt tot waar ik nu sta,
en dat verschuift nog elke dag.

Wat ik onderweg heb geleerd,
is dat er altijd een keuze is.
Niet als iets wat je met je hoofd beslist,
maar als een richting waarin je beweegt.

Die keuze gaat vaak over voelen:
beweeg ik naar wat mij goed doet,
of blijf ik hangen in wat mij kleiner maakt?
Hoe die beweging eruitziet,
heeft ook te maken met hoe je van nature in elkaar steekt.

Ik weet van mezelf dat ik kan dichtslaan
wanneer ik geen uitweg meer vind.
Dat gebeurt soms nog steeds.
Het verschil is dat ik het nu herken
en er sneller weer uit kan komen.

Ik zie het leven niet alleen in zijn lichte kanten.
Ik zie ook het ongemak, de rauwheid en het verlies.
En tegelijk ben ik diep dankbaar voor het leven zelf.
Die twee bestaan naast elkaar.

Vanuit deze plek is Goud in Beweging ontstaan.
Omdat ik mensen wil begeleiden
die vastlopen, twijfelen of zoeken.
Niet omdat ik ‘er al ben’,
maar omdat ik kan delen tot waar ik nu ben.

Dat is voor mij de meest eerlijke plek.
Naar jou toe.
En naar mezelf toe.

Zo geef ik mijn levenservaring terug.
Niet als waarheid,
maar als uitnodiging.

Een uitnodiging om bewuster te leven,
om beweging toe te laten
en samen te werken met het leven zelf.
Met elkaar.
En met de aarde waarop wij leven.

Misschien herken je iets in dit verhaal.
Als dat zo is,
ben je welkom om me te ontmoeten.
In beweging, of in rust.

Liefs Sandra